|
Na de gebruikelijke voorbereidingen kon de
trip naar het noorden weer beginnen. Veel nieuw is er niet meer aan,
want voor mij is het al de 7e keer dat ik naar Vardoy ga. En toch was er
dit jaar een grote verandering. Wegens omstandigheden gingen grootouders
en kleinkind met het vliegtuig, terwijl wij de gewoonlijke route namen.
Dit betekende dat er geen aanhangwagentje meer diende meegesleurd te
worden wat het rijden toch wel een pak aangenamer maakte. Ook deze keer
werd er gekozen voor een overnachting in het Grenzmotel te Flensburg.
De rit
werd extra vroeg aangevangen zodat er nog rustig kon geslenterd worden
in het mooi gerestaureerde centrum van deze stad. Ondanks dat het
zaterdag was en er geen vrachtverkeer op de baan reed, kon je rekenen op
de nodige files tussen Bremen en Hamburg zodat we een vertraging hadden
van een uur. Aangekomen in Flensburg konden we genieten van de zon op
een terrasje aan het water, een beetje soldenshopping en een lekkere
maaltijd. Moe en voldaan gingen we natuurlijk op tijd slapen want de
volgende dag was het weeral vroeg opstaan voor het laatste stukje rijden
naar Hirtshals.
Daar kwamen we dan ook ruim op tijd aan want we stonden als eerste te
wachten op de inrijlaan van de ferry. Dat zorgde ervoor dat we dan ook
bijna als eerste de boot op konden. Op zich een goede zaak ware het niet
dat de kamers nog niet klaar waren en we nog bijna een uurtje moesten
wachten. Geen probleem, we hadden de laptop bij zodat we naar een
filmpje konden kijken. Het is enkel onhandig omdat je daar met al je
bagage zit te wachten. Bovendien konden wij nog zitten aan een tafeltje
terwijl vele reizigers moesten blijven rechtstaan. Wat later konden we
dan eindelijk naar onze kamer welke een 4-persoonkamer was omgebouwd
naar een 2-persoonskamer, m.a.w. meer dan ruimte zat. Na de korte uitpak
snel naar het dek voor het vertrek. Daar bleek al dat het geen rustige
overtocht zou gaan worden, zeer veel wind en de golven beukten tegen de
kaai. Wat later zou ons vermoeden bevestigd worden want de ganse rit
hebben we stormachtig weer gehad met een constant stampend schip als
gevolg. Er waren dan ook verschillende mensen die zeeziek op het dek
lagen. Wel erg als je weet dat je nog een ganse nacht te gaan hebt. Toch
een negatieve noot wat het eten betreft. Nu weet ik dat wij als rasechte
Bourgondiërs wel wat verwend zijn maar volgens ons gaat het eten op de
boot van kwaad naar erger. Slechte kwaliteit, vreemde combinaties
gecombineerd met de gekende hoge prijzen waren toch een lichte bron van
frustratie. Enkel de belegde broodjes waren van eetbare kwaliteit.
Hopelijk dat dit op de nieuwe boot grondig herzien wordt!
Ondanks het slechte weer kwamen we toch op
tijd aan te Bergen en konden we al snel onze reis voortzetten richting
Traelevika, het haventje waar Inge de huiseigenaar ons stond op te
wachten met de boot. De overzet ging zonder problemen daar er natuurlijk
minder materiaal (geen aanhangwagentje) en personen dienden
getransporteerd te worden. De quad zorgde voor een moeiteloze verhuis.
Ook dit jaar waren er enkele leuke veranderingen aan het huisje. Zo werd
de ganse vloer in de living vernieuwd, wat een betere isolatie tot
gevolg had. Ook de tv werd vervangen en nu met trendy
surroundsound-systeem. Ook het draadloos internet kreeg een upgrade,
veel betere en snellere ontvangst over gans het eiland.
Na de verhuis gingen we mee terug met de boot naar
Traelevika en met de auto naar Glesvaer. Daar zat ene Henk Van Duijn te
wachten op z’n zware shag en kaas. Nog even bijgepraat bij een drankje
genietend van het uitzicht op het fjord. Even later ging het richting de
winkel om de laatste aankopen te doen en dan terug naar het eilandje
voor de verdere uitpak en installatie. Er moest trouwens nog een
draagbaar gps/fishfinder/plotter (Lowrance HDS5) geïnstalleerd worden.
Dat ging gelukkig vrij vlot dankzij een briljante ingeving van het
vrouwtje. De bijgeleverde beugel voor de transponder bleek toch niet zo
geschikt voor de zijkant van de boot. Dit zorgde voor zeer veel
opspattend water. Dan maar achteraan, waar deze nog eens extra kon
vastgemaakt worden aan het laddertje. Later ging mijn wederhelft het
huisje installeren en kon ik mij bezig houden met het monteren en
klaarmaken van het vistuig. Het weer was schitterend en we genoten volop
van de zon. In een zeer zeldzame bui ging mijn wederhelft zelfs eventjes
mee het water op om de eerste lijnen nat te maken. Er stond een hoge
deining dus dan maar achter Tekslo voor enkele korte driftjes. Doel: aas
voor de krabbenfuiken in de vorm van pollak. Tussen de pollak zaten ook
mooie makrelen welke meegingen voor de pan. Na een korte vistrip de
fuiken nog uitgezet en terug richting Traelevika om de rest van het
gezelschap op te pikken die door Inge van de luchthaven afgehaald
werden. Snel de laatste bagage overzetten, eten en bed in want het was
ondertussen al laat geworden. Aangezien het weerbericht niet goed was
voor de volgende dag, veel wind maar wel zonnig, kon er uitgeslapen
worden. Deze dag werd dan ook voornamelijk gebruikt om uit te rusten en
te ‘acclimatiseren’, voor zover het nodig is natuurlijk. Er werd enkel
uitgevaren voor de fuiken, welke al aardig vol zaten met grote dikke
krabben.
De dagen erna
ging het rustiger weer worden dus kon het echte werk beginnen. Nu ja, de
eerste dag was de zee nog wat ruw maar in het fjord en tussen de
eilandjes kon er wel gevist worden. Voor de goede vangsten moet je toch
wel de zee op kunnen maar in de buurt van Tekslo kwam er toch aardig vis
boven. Kabeljauw, pollak en makreel waren de hoofdmoot. Op het vlak van
krab was het al beduidend minder, het zou toch weer niet zijn zoals
vorig jaar? Toen waren de eerste fuiken ook mooi gevuld met krab en de
dagen/weken erna bijna niets meer. Totale vangst vorig jaar 900gr krab.
Dan de fuiken maar verlegd naar een andere stek.
De komende
dagen zouden zeer rustig en zonnig zijn dus konden we eindelijk de zee
op. We zouden eerst de pollak gaan belagen op ons stekje op
Hillagrunnen. De vrouwen zouden deze gaan verwerken in fishcakes dus er
was toch sprake van enige druk. Geen vis, geen fishcakes. Aangekomen op
Hillagrunnen bleek op de ondertussen schitterend werkende
gps/fishfinder/plotter dat het vergeven zat van de vis. De gevoeligheid
van de fishfinder moest zelfs omlaag want anders was het scherm volledig
gekleurd. Het vermoeden was koolvis en dit werd bevestigd bij het
uitwerpen van de pilker. Dan maar overschakelen op de shad en dat bleek
de juiste keuze. Vele aanvallen van koolvissen maar slechts weinigen
krijgen de grote haak van de shad binnen. Deze die wel gevangen werden
gingen mee als aas voor de fuiken. Het duurde ook niet lang alvorens de
eerste echte dreun op de hengels. Onmiddellijk werd er geroepen:
‘fishcakes!’. En dit ging zo de ganse dag door. Als klapper op de
vuurpijl werd er een pollak van 5,2 kg geland! Gevangen op een
lichtgroene shad met zilveren buik gemonteerd op een Fox loodkopje van
50gr. De slip van de molen werd herhaaldelijk aan het werk gezet. Tussen
de pollakken door werd er ook kabeljauw gevangen als je het aas aan de
bodem kon houden. Mooie vangsten op de lichte hengels maar iets minder
spectaculair dan de pollak. Uiteindelijk moeten stoppen vanwege bak vol!
Favoriete shad was de Lunkercity Salt Shaker. Niet alleen vanwege de
actie van deze shad maar ook de degelijkheid ervan. De Gambler Flapp’n
Shad deed het ook goed alleen is deze niet zo stevig. Vaak kwam de shad
boven zonder staart, welke afgebeten werd door de vele koolvissen.
Onderweg nog eventjes gestopt om de fuiken op te halen en wat bleek, de
nieuwe stek gaf volop krab. De oude stekken waren blijkbaar ‘verlaten’
dus dan alle fuiken maar gedropt op deze nieuwe stek.
De dagen die volgden werd er
afwisselend met kunstaas en aas gevist. Het aas werd gevangen in de vorm
van makreel. Deze was vaak veelvuldig aanwezig in het fjord maar soms
toch ook wel moeilijk te vinden. Dit jaar werd er geopteerd om te vissen
met kleinere haken. Dit zou voor meer (maar misschien ook wat kleinere)
vis zorgen. Ook werd voor het eerst een driftanker uitgetest (type
parachute) dat we gekocht hadden bij Ahoy Hengelsport tijdens de Visma.
Helaas niet voor lang want na een half uurtje merkten we dat we het
anker kwijt waren. Het lag niet aan het touw maar aan de musketons die
bij het anker zaten, deze waren simpelweg opengetrokken. Dat zou toch
niet mogen, zeker als je weet dat het anker voor dergelijke doeleinden
gebruikt gaat worden. Toch hadden we een aanzienlijk verschil gemerkt in
driftsnelheid en zullen we ervoor zorgen dat er volgend jaar een nieuw
(maar dan wel verstevigd) driftanker mee gaat. Een absolute aanrader dus
als je wil vissen met aas op diepere stekken. Als vervanging werd een
emmer aan een touw gehangen maar deze had niet hetzelfde effect. Henk
had nog voorgesteld om zijn anker te gebruiken, zeer vriendelijk maar we
wilden het risico niet lopen om materiaal van iemand anders te
verliezen.
Eén grote
afwezige was raar maar waar de lom. Zeer weinig lommen gezien wat
natuurlijk niet echt een spijtige zaak is. Vaak moest er gewoon gestopt
worden met vissen uit pure noodzaak, namelijk een volle bak!
Nog een korte
anekdote: tijdens het vissen op Hillagrunnen kregen wij plots het bezoek
van een Noor. Deze kwam vriendelijk vragen of we al kabeljauw gevangen
hadden. Naïef als we waren, antwoordden we dat er toch al wat kabeljauw
bovengekomen was. Hij bedankte voor het antwoord en wenste ons nog een
mooie visdag waarop hij op nog geen 5 meter begon met het uitzetten van
een net en fuiken. Niet leuk maar op zich nog geen probleem ware het
niet dat deze netten dwars over de drift werden geplaatst zodat vissen
daar onmogelijk werd. Weeral een les geleerd zeker? Gelukkig was onze
bak zo goed als vol en waren we van plan huiswaarts te keren maar het
typeert de typische Noorse mentaliteit soms toch.
Niet dat we
klagen over de service. Een voorbeeld hiervan: tijdens het maken van de
fishcakes door de vrouwen begaf de keukenmachine het plots. Een zeer
raar geluid en verdachte geur deed vermoeden dat deze onherroepelijk de
geest had gegeven. Eén berichtje later en Inge stond daar aan de deur
met een gloednieuwe Kenwood keukenrobot. Van service gesproken!
Aangezien we een paar mindere
dagen op het vlak van weer hadden, werd er besloten om de allerlaatste
dag alsnog te gaan vissen. Het weer was zomers maar er stond toch nog
wat deining, restanten van de wind van de dagen ervoor. Dus werd er
gekozen om te gaan vissen in de buurt van Nakkane op zo’n 100m met aas.
Het duurde niet lang of de ene vis na de andere kwam boven, niet van een
groot formaat maar toch verschillende soorten. Plots kwam daar een
blauwe Arvor aangestoomd met de familie Van Duijn en die vroegen of we
niet mee gingen proberen aan de buitenzijde thv Storeboen. Natuurlijk
gingen we mee want ondertussen was de zee reeds gekalmeerd. Er werd vis
gevangen, groter dan op Nakkane, maar zeker niet in grote getale. Het
was vaak lang wachten op aanbeten. Dan maar iets anders gaan doen, met
de twee boten van Nakane naar Hillagrunnen of ook wel van de ene kant
van het gebied naar de andere. Daar konden we rustig genieten van het
zonnetje en werd met regelmaat kabeljauw en pollak gevangen. Aangezie
n het voor ons de laatste dag was werd alle
gevangen vis verzonden per luchtpost naar de Arvor. In de vroege
namiddag werd beslist om terug te varen aangezien we nog alles dienden
op te ruimen en in te pakken. Tevens werden alle vis, fishcakes en
krabvlees in de koolboxen verpakt.
En dit is zowat de rode draad
doorheen het vissen. Met uitzondering van één of twee dagen dat het wat
minder was (maar toch nog mooie vis gevangen) hebben we altijd goed tot
zeer goed gevangen. Mooie schelvissen, grote pollakken (met als grootste
ééntje van 6 kg), dikke kabeljauwen, leng, koolvis, heek (7,5 kg), poon,
makreel, wijting en in (gelukkig) mindere mate lom. Enkel het record van
pollak en heek werd verbeterd maar dit jaar duidelijk meer vis. Zat er
dan meer vis in vergelijking met andere jaren? Vermoedelijk wel, maar
ook de omschakeling van het vissen met grote haken en rigs naar kleinere
haken met kleiner aas zal er voor iets tussen gezeten hebben. Ook op het
vlak van krab was het een absoluut topjaar. In totaal hebben we zo’n 7
kg zuiver krabvlees ingevroren!
Ook van het weer geen klagen.
Van de 17 dagen ‘slechts’ 4 dagen niet gevist. Zeer weinig regen, veel
zon en tamelijk weinig wind, zelfs dagen met geen wind. Nog nooit zoveel
buiten kunnen eten. We kregen zelfs van het thuisfront te horen dat het
in Noorwegen beter weer was dan in de Benelux.
En voor je
het goed en wel beseft is de vakantie ten einde. Al het materiaal werd
afgekuist, afgetuigd en ingepakt klaar voor vertrek. De overzet verliep
zonder grote problemen en kon in één tocht want wij hadden al een deel
van de bagage inclusief de koelboxen de dag ervoor overgebracht naar het
vasteland. Nog even langs de Sotra Fiskeindustrie om onze jaarlijkse
bestelling van zalm op te pikken en nog langs de winkel voor de
allerlaatste aankopen te doen. We waren ruim op tijd op de terminal van
Fjordline waar de boot ons al lag op te wachten. Het zou een zeer
rustige maar natte overtocht worden en waren dan ook vervroegd
aangekomen in Hirtshals. Helaas konden we pas als laatste van de boot.
Elf uur later waren we thuis! Enkel file gezien bij de ingang van de
Elbtunnel en in de buurt van Enschede. Ik kijk wel uit naar het einde
van de werken tussen Bremen en Hamburg!
Nu is het weer uitkijken naar de
beurzen in het na- en voorjaar en kan het aftellen naar volgend jaar
beginnen!
Nog een tip voor de mensen die eens op een
‘speciale’ wijze naar de winkel willen. Als je het Korsfjord oversteekt
kan je naar een winkel gelegen aan het water. Zoek maar eens naar
Bakkastraumen in Bakkasund. Een echt idyllisch plaatsje waar je met je
boot kan aanleggen tussen de jachten en zo recht de winkel binnenstapt.
Er is alles te krijgen qua voeding en benzine. Een prachtige locatie,
Noorwegen ten top!
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)